Hoxe, no Día das Letras Galegas, non podo deixar de pensar no que significa a palabra “amor” dita na
miña lingua. Amor en galego sabe a chuvia mansa que cae sobre a terra, a brisa do mar que acariña as
rías, aos versos de Rosalía que fan vibrar a alma, a lareira quente nun día de inverno, e tamén... a
ti.
Porque dende que chegaches á miña vida, algo en min fala galego máis forte ca nunca. Sinto que me
namorei de ti como un poema se namora da súa música. E así, coma quen escoita unha cantiga de berce
herdada de xeracións, cada vez que te vexo, recoñezo en ti algo sagrado, algo do noso. Algo tan noso
como as xestas nas montañas ou os carreiros escondidos entre as carballeiras.
Galicia ensinoume a amar en silencio, con fondura e sen présas. E así é como che amo eu a ti. Coma quen
planta unha semente con coidado, confiando en que medrará forte, firme, e verdadeira. Coma quen sabe que
os afectos sinceros non necesitan ruído, só raíces e tempo.
Ti, que quizais non naciches entre os sons doces do galego, xa formas parte da miña historia como o
idioma que levo no peito. Porque o amor, como a nosa lingua, resiste. Vive malia os golpes, florece
entre esquecementos e sobrevive nas miradas, nos xestos, nos pequenos detalles. E contigo, todo iso
revive con forza.
Neste día no que celebramos as nosas letras, eu quero celebrarte a ti. A túa voz que me acouga, o teu
sorriso que me enche de luz, e a túa presenza, que fai de calquera recuncho un anaco de Galicia.
Grazas por deixares que o meu corazón escriba en ti a súa mellor poesía.
Grazas por ser terra firme, vento suave, luz de alborada.
De quen te ama, coma Galicia ama a súa lingua,
hoxe e sempre.